මනුෂ්‍යත්වයේ පරමාදර්ශය — මුහම්මද් නබිතුමා

මහා දයාවන්ත වු ද කාරුණික වු ද දෙවිඳාණන් වන්නේ අල්ලාහ් දෙවිඳුන්ය. උන්වහන්සේ අති ශ්‍රේෂ්ඨය.ආරම්භයත් අවසානයත් උන්වහන්සේමය.නැමදීමට සුදුසු එකම මැවුම්කාර දෙවියන් වහන්සේය උන්වහන්සේට  ගෞරවය වේවා! ප්‍රශංසා වේවා!

කරුණාවේ සමුදුර — මුහම්මද් නබිතුමා 

මිනිසෙකුගේ හදවත සැබවින්ම විශාල වන්නේ කවදාද?

ඔහු බොහෝ දේ දන්නා විටද?

ඔහුට විශාල බලයක් හිමි වූ විටද?

ඔහු වටා දහස් ගණනක් මිනිසුන් රැස් වූ විටද?

නැත.

මිනිසෙකුගේ හදවත විශාල වන්නේ, තමන්ට වේදනාවක් දුන් අය වෙනුවෙන් පවා යහපත ප්‍රාර්ථනා කළ හැකි වූ විටය.

තමන්ට අසාධාරණය කළ අය කෙරෙහි පළිගැනීම වෙනුවට සමාව තෝරාගත හැකි වූ විටය.

තමන්ගේ දුක අතරින් පවා අන් අයගේ දුක දැකිය හැකි වූ විටය.

මෙවැනි කරුණාවක් සාමාන්‍ය මෘදුකමක් නොවේ.

එය දුර්වලකමක්ද නොවේ.

එය හදවතේ ශක්තියකි.

එය ආත්මයේ උසස්කමකි.

එය මනුෂ්‍යත්වයේ ඉහළම ප්‍රකාශනයකි.

මුහම්මද් නබිතුමා ගේ ජීවිතය දෙස බලන විට අපට හමුවන්නේ එවැනි කරුණාවකින් පිරුණු ජීවමාන පරමාදර්ශයකි.

එතුමාගේ කරුණාව මිතුරන්ට පමණක් සීමා වූයේ නැත.(මිතුරන්ට පමණක් සීමා නොවූ කරුණාව)

එය දුප්පතුන් වෙත ගලා ගියේය.

අනාථයන් වෙත ගලා ගියේය.

දරුවන් වෙත ගලා ගියේය.

කාන්තාවන් වෙත ගලා ගියේය.

වයස්ගත පුද්ගලයන්න් වෙත ගලා ගියේය.

සතුන් සිවුපාවුන් වෙත පවා ගලා ගියේය.

සහභාවික පරිසරය වෙත ගලා ගියේය. 

කොටින්ම සමස්තයටම  ගලා ගියේය

එතුමාට විරුද්ධ වූ සහ සතුරුකම් කළ අය පවා එම කරුණාවේ සෙවණ ලැබූහ.

එබැවින් මුහම්මද් නබී තුමාගේ ජීවිතය තේරුම් ගැනීමට නම්, එතුමාගේ දේශන පමණක් නොව, එතුමාගේ හදවතද තේරුම් ගත යුතුය.

එතුමාගේ වචන පමණක් නොව, එතුමාගේ කඳුළුද දැකිය යුතුය.එතූමන්ගේ ආදර්ශමත් ජීවන භාවිතාව දකිය යුතුය

එතුමාගේ ජයග්‍රහණ පමණක් නොව, එතුමා සමාව දුන් අවස්ථාද මතක තබාගත යුතුය.

කරුණාව — නබිතුමාගේ පණිවිඩයේ හදවත

අල්-කුර්ආනය මුහම්මද්  නබීතුමා පිළිබඳ සඳහන් කරන විට, එතුමා ලෝකයට කරුණාවක් ලෙස එවූ බව පෙන්වා දෙයි.

මෙය ඉතා ගැඹුරු මහා පුළුල් ප්‍රකාශයකි.

එතුමාගේ පැමිණීම එක් ජාතියකට පමණක් වූ ආශීර්වාදයක් නොවීය.

එය එක් කාලයකට පමණක් සීමා වූ පණිවිඩයක් නොවීය.

එය මනුෂ්‍ය හදවතේ අඳුරට ආලෝකයක් විය.

අසාධාරණයෙන් පීඩිත වූවන්ට සැනසීමක් විය.

අනාථයාට ආරක්ෂාවක් විය.

දුප්පතාට ගෞරවයක් විය.

පව්කාරයාට නැවත පැමිණීමට දොරටුවක් විය.

අහිමි වූ මිනිසාට හිමිකම ලබා ගැනීමට මාර්ගයක් විය.

එතුමාගේ කරුණාව මිනිසුන්ගේ දුර්වලතා නොදැක සිටීමක් නොවීය.

එතුමා මිනිසුන්ගේ වැරදි දුටුවේය.

නමුත් වැරැද්ද කළ මිනිසා සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වූවෙකු ලෙස නොසැලකීය.

ඔහු තුළ යහපත නැවත අවදි කළ හැකි බව එතුමා විශ්වාස කළේය.

මෙය අද අපට ඉතා වැදගත් පාඩමකි.

කෙනෙකු වැරැද්දක් කළ විට, ඔහුගේ මුළු ජීවිතයම එම වැරැද්දෙන් මැනීම පහසුය.

කෙනෙකු පව් කළ විට, ඔහුට නැවත යහපත් වීමට අවස්ථාවක් නොදීම පහසුය.

කෙනෙකු අපට වේදනාවක් දුන් විට, ඔහුගේ සියලු යහපත්කම් අමතක කිරීම පහසුය.

තායිෆ්හි ගල් අතරින් නැඟුණු කරුණාව

මුහම්මද් නබී තුමාගේ කරුණාව තේරුම් ගැනීමට තායිෆ් සිදුවීම තරම් බලවත් උදාහරණයක් තවත් නැති තරම්ය.

එතුමා මක්කාවේ ජනතාවගෙන් දැඩි විරෝධයට මුහුණ දුන් කාලයක, තායිෆ් නගරයට ගියේ මිනිසුන්ට සත්‍යය පැහැදිලි කිරීමටය.

එතුමා ගියේ බලය පෙන්වීමට නොවේ.

ධනය ඉල්ලා සිටීමට නොවේ.

පළිගැනීමට නොවේ.

මිනිසුන්ගේ හදවත් යහපත වෙත කැඳවීමටය.

නමුත් එහිදී එතුමාට ලැබුණේ පිළිගැනීමක් නොව, අපහාසයකි.

එතුමාට ගල් ගැසීමට මිනිසුන් තම දරුවන් පවා යොමු කළහ.

එතුමාගේ ශරීරයෙන් රුධිරය ගලා ගියේය.

එතුමාගේ පාද තුවාල විය.

එතුමාට ආරක්ෂාවක් නොතිබුණි.

එතුමාට සැනසීමක් නොතිබුණි.

එහෙත් එම වේදනාවේ මොහොතේ පවා එතුමාගේ හදවත පළිගැනීමෙන් පිරුණේ නැත.

එතුමාට අවස්ථාව ලැබුණේ නම්, එම ජනතාව විනාශ කළ හැකි බව පෙන්වනු ලැබූ විට පවා, එතුමා ඔවුන්ගේ විනාශය ඉල්ලා සිටියේ නැත.

ඒ වෙනුවට, ඔවුන්ගේ පරම්පරාවෙන් අල්ලාහ් දෙවිඳුන්ට නමස්කාර කරන මිනිසුන් බිහි විය හැකි බවට බලාපොරොත්තු විය.

මෙය සාමාන්‍ය මිනිසෙකුගේ ප්‍රතිචාරයක් නොවේ.

අපට කෙනෙකු වචනයකින් අපහාස කළත්, අපගේ හදවත තුළ කෝපය ගිනි ගනී.

කෙනෙකු අපට සමාජ මාධ්‍යයකදී නින්දා කළත්, අපි ඔහුට වඩා දරුණු වචනවලින් පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කරමු.

කෙනෙකු අපට අසාධාරණයක් කළත්, ඔහුට එය දෙගුණයකින් ආපසු ලබාදීමට සිතමු.

නමුත් තායිෆ්හි ගල් අතරින් මුහම්මද් නබී තුමාගේ හදවතෙන් නැඟුණේ ශාපයක් නොව, බලාපොරොත්තුවකි.

එතුමාගේ ශරීරයෙන් රුධිරය ගලා ගියත්, එතුමාගේ හදවතින් කරුණාව ගලා ගියේය.

මෙය අප අපෙන් අසන ප්‍රශ්නයකි:

අපට වේදනාවක් දුන් මිනිසා වෙනුවෙන් අපට යහපතක් ප්‍රාර්ථනා කළ හැකිද?

මක්කා ජයග්‍රහණය — පළිගැනීම වෙනුවට සමාව

මක්කා නගරය මුහම්මද් නබී තුමාට අතිශය වේදනාකාරී මතකයන් රැසක් ගෙන දුන් ස්ථානයකි.

එහිදී එතුමාට අපහාස කරන ලදී.

එතුමාගේ අනුගාමිකයන්ට වධ හිංසා කරන ලදී.

එතුමාගේ පවුලේ අයට පීඩා කරන ලදී.

එතුමාට සහ එතුමාගේ අනුගාමිකයන්ට සමාජ හා ආර්ථික වර්ජනයක් පනවන ලදී.

එතුමාගේ ජීවිතයට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණ කරන ලදී.

එතුමාට තම උපන් නගරය අතහැර යාමට සිදු විය.

වසර ගණනාවකට පසු, එතුමා ජයග්‍රාහී නායකයෙකු ලෙස මක්කාවට නැවත පැමිණියේය.

එතුමාට අවශ්‍ය නම්, තමන්ට පීඩා කළ සෑම පුද්ගලයෙකුගෙන්ම පළිගත හැකිව තිබුණි.

එතුමාට අවශ්‍ය නම්, මක්කාවේ වීදිවල බිය පතුරුවා හැරිය හැකිව තිබුණි.

එතුමාට අවශ්‍ය නම්, අතීතයේ සිදු වූ සෑම අපරාධයකටම දඬුවම් නියම කළ හැකිව තිබුණි.

නමුත් එතුමා තෝරාගත්තේ සමාවයි.

එතුමාගේ ජයග්‍රහණය පළිගැනීමේ ජයග්‍රහණයක් නොවීය.

එය කරුණාවේ ජයග්‍රහණයක් විය.

එතුමා මිනිසුන්ගෙන් ඇසුවේ, තමන් ඔවුන්ට කුමක් කරනු ඇතැයි ඔවුන් සිතන්නේද යන්නයි.

ඔවුන් එතුමාගෙන් යහපතක් බලාපොරොත්තු වූහ.

එවිට එතුමා ඔවුන්ට සමාව දුන්නේය.

මෙය ඉතිහාසයේ අතිශය උසස් මොහොතකි.

බලය ලැබුණු විට මිනිසාගේ සැබෑ චරිතය හෙළි වේ.

දුර්වලව සිටින විට කරුණාවන්ත වීම පහසු විය හැකිය.

නමුත් බලය ඔබේ අතේ තිබියදී, ඔබට හානි කළ අයට සමාව දීම සැබෑ උතුම්කමකි.

සමාව දීම යනු අතීතය නිවැරදි බව පිළිගැනීම නොවේ.

සමාව දීම යනු අතීතයේ වේදනාවට ඔබේ අනාගතය පාලනය කිරීමට ඉඩ නොදීමයි.

සමාව දීමේ අර්ථය

සමාව දීම පිළිබඳ අපගේ අවබෝධය බොහෝ විට අසම්පූර්ණය.

සමාව දීම යනු සිදු වූ අසාධාරණය අමතක කිරීම නොවේ.

එය අපට සිදු වූ වේදනාව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමද නොවේ.

එය වැරදිකරුට නැවත නැවතත් අපට හානි කිරීමට ඉඩ දීමද නොවේ.

සමාව දීම යනු හදවතේ පළිගැනීමේ ගිනි නිවා දැමීමයි.

අපගේ ආත්මය වෛරයේ දාසයෙකු වීමෙන් මුදා ගැනීමයි.

අපගේ සිතුවිලි නිරන්තරයෙන් අතීතයේ සිදුවීමකට බැඳී සිටීමෙන් නිදහස් වීමයි.

මුහම්මද් නබී තුමාගේ සමාව දීම මිනිසුන්ගේ යහපත වෙනුවෙන් වූවක් විය.

එතුමා මිනිසුන්ට නැවත යහපත් ජීවිතයක් ආරම්භ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දුන්නේය.

අපගේ සමාජයේ බොහෝ ගැටලු ඇති වන්නේ, මිනිසුන්ට වැරදි කිරීමෙන් පසු නැවත යහපත් වීමට ඉඩ නොදීම නිසාය.

කෙනෙකුගේ අතීත වැරැද්ද සදාකාලිකව ඔහුගේ නමට බැඳ තබමු.

කෙනෙකු පසුතැවිලි වී වෙනස් වුවත්, ඔහුට පැරණි ලේබලයම අලවමු.

නමුත් මොහොමඩ් නබිතුමා  මිනිසාගේ අතීතය පමණක් නොව, ඔහුගේ අනාගත හැකියාවද දුටුවේය.

දරුවන්ට දැක්වූ මෘදුකම

මුහම්මද් නබී තුමාගේ කරුණාව දරුවන් සමඟ වූ හැසිරීම තුළ ඉතා සුන්දර ලෙස පෙනේ.

එතුමා දරුවන්ට ආදරය කළේය.

ඔවුන්ට ආචාර කළේය.

ඔවුන්ගේ කුඩා ලෝකය තුළට ඇතුළු විය.

ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දුන්නේය.

ඔවුන්ගේ හැඟීම් නොසලකා හැරියේ නැත.

දරුවෙකු යනු නිහඬව සිටිය යුතු, වැඩිහිටියන්ගේ නියෝග පමණක් පිළිපැදිය යුතු කුඩා ජීවියෙකු නොවන බව එතුමාගේ හැසිරීමෙන් පෙනේ.

දරුවෙකුටද ගෞරවයක් ඇත.

ඔහුටද ආදරයක් අවශ්‍යය.

ඔහුටද සවන් දෙන කෙනෙකු අවශ්‍යය.

අද බොහෝ දරුවන්ට ආහාර, ඇඳුම් සහ පාසල් අධ්‍යාපනය ලැබුණත්, ඔවුන්ගේ හදවතට අවශ්‍ය මෘදුකම නොලැබේ.

ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න “නිෂ්ඵල” ලෙස බැහැර කරනු ලැබේ.

ඔවුන්ගේ බිය “කුඩා දෙයක්” ලෙස සලකනු ලැබේ.

ඔවුන්ගේ කඳුළු “නාට්‍යයක්” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

නමුත් දරුවෙකුගේ හදවතට කෙනෙකුගේ වචනයක් ජීවිත කාලයක් පුරා මතකයේ රැඳිය හැකිය.

එබැවින් දෙමාපියන්ට, ගුරුවරුන්ට සහ වැඩිහිටියන්ට මොහමඩ්. නබිතුමාගේ ජීවිතයෙන් ගත හැකි පාඩම මෙයයි:

දරුවෙකු නිවැරදි කිරීමට පෙර, ඔහුගේ හදවත ආරක්ෂා කරන්න.

අනාථයන් සහ දුප්පතුන් කෙරෙහි කරුණාව

මුහම්මද් නබී තුමා අනාථයාගේ වේදනාව හොඳින් දැන සිටියේය.

එතුමා තමන්ම අනාථයෙකු ලෙස හැදී වැඩුණු නිසා, අනාථ දරුවෙකුගේ නිවසේ නිහඬතාව, ආරක්ෂාවක් නොමැති බව සහ අහිමිවීමේ වේදනාව තේරුම් ගත්තේය.

එබැවින් අනාථයාට කරුණාව දැක්වීම එතුමාගේ ඉගැන්වීම්වල විශේෂ ස්ථානයක් ගත්තේය.

අනාථයාට ආහාර ලබාදීම පමණක් නොව, ඔහුගේ හදවතට ආදරය ලබාදීමද අවශ්‍යය.

ඔහුගේ දේපළ ආරක්ෂා කිරීම පමණක් නොව, ඔහුගේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කිරීමද අවශ්‍යය.

ඔහුට නිවසක් ලබාදීම පමණක් නොව, “ඔබ තනිවී නැත” යන හැඟීම ලබාදීමද අවශ්‍යය.

දුප්පතා කෙරෙහි කරුණාව දැක්වීමද එසේමය.

දුප්පතාට දානයක් ලබාදී, ඔහුට අපහාස කිරීම කරුණාවක් නොවේ.

ඔහුට ආහාර ලබාදී, ඔහුගේ ගරුත්වය බිඳ දැමීම යහපතක් නොවේ.

සැබෑ කරුණාව යනු, උපකාර කරන විට අනෙක් පුද්ගලයාගේ හදවත නොබිඳීමයි.

ඔහුට “ඔබ අපට බරක්” යන හැඟීම නොදීමයි.

ඔහුගේ දුප්පත්කම ඔහුගේ මනුෂ්‍යත්වය අඩු නොකරන බව පෙන්වීමයි.

කාන්තාවන් කෙරෙහි කරුණාව සහ වගකීම

මුහම්මද් නබී තුමා කාන්තාවන්ට ගරු කිරීම, ඔවුන් සමඟ යහපත් ලෙස හැසිරීම සහ ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම පිළිබඳ අවධාරණය කළේය.

පවුලක් තුළ කරුණාව නොමැති නම්, එම පවුලේ බාහිර ආගමික පෙනුමට සැබෑ වටිනාකමක් නැත.

මස්ජිදයේදී මෘදු වචන කතා කරමින්, නිවසේදී කෝපයෙන් හා හිංසනයෙන් හැසිරීම නබිතුමා ගේ ආදර්ශයට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධය.

සැබෑ යහපත්කම පෙනෙන්නේ, මිනිසුන් අපව ප්‍රශංසා කරන ස්ථානයක නොව, අප සමඟ සමීපව ජීවත් වන අය සමඟ අප හැසිරෙන ආකාරය තුළය.

බිරිඳගේ වෙහෙස දැකීම.

ඇයගේ අදහස්වලට සවන් දීම.

ඇයගේ දුක සැහැල්ලුවෙන් නොසලකා හැරීම.

ඇයගේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කිරීම.

පවුලේ වගකීම් බෙදාගැනීම.

මේ සියල්ල කරුණාවේ ප්‍රකාශයන්ය.

කාන්තාවකට ආදරය කිරීම යනු ඇයට මිහිරි වචන පමණක් කීම නොවේ.

ඇය බියෙන් තොරව ජීවත් විය හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීමයි.

ඇයගේ හඬට වටිනාකමක් ලබාදීමයි.

ඇයගේ මනුෂ්‍යත්වය සම්පූර්ණයෙන් පිළිගැනීමයි.

සතුරාට පවා සීමා නොකළ කරුණාව

කරුණාව අපට ආදරය කරන අය වෙත දැක්වීම පහසුය.

අපගේ අදහස් සමඟ එකඟ වන අය සමඟ මෘදු වීම පහසුය.

අපට උපකාර කරන අය වෙනුවෙන් යහපතක් කිරීම පහසුය.

නමුත් අපට විරුද්ධ වූ අය කෙරෙහි කරුණාව දැක්වීම ඉතා අසීරුය.

මුහම්මද් නබී තුමාගේ ජීවිතය එම අසීරු මාර්ගය පෙන්වා දෙයි.

එතුමාගේ විරුද්ධවාදීන් එතුමාට අපහාස කළහ.

එතුමාට හානි කිරීමට උත්සාහ කළහ.

එතුමාගේ පණිවිඩය නතර කිරීමට උත්සාහ කළහ.

එහෙත් එතුමා ඔවුන්ගේ මනුෂ්‍යත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කළේ නැත.

එතුමා ඔවුන්ගේ වැරදිවලට විරුද්ධ විය.

නමුත් ඔවුන්ගේ හදවත් වෙනස් විය හැකි බවට දොර වසා දැමුවේ නැත.

මෙය ඉතා වැදගත් වෙනසකි.

කෙනෙකුගේ ක්‍රියාව විවේචනය කළ හැකිය.

නමුත් ඔහුගේ මනුෂ්‍යත්වය විනාශ නොකළ යුතුය.

අසාධාරණයට විරුද්ධ විය හැකිය.

නමුත් වෛරය අපගේ හදවතේ ස්වාමියා බවට පත් නොකළ යුතුය.

අපගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කළ හැකිය.

නමුත් පළිගැනීමේ ආශාවෙන් අහිංසකයන්ට හානි නොකළ යුතුය.

සතුන් කෙරෙහි පවා කරුණාව

මුහම්මද් සල් තුමාගේ කරුණාව මිනිසුන් අතර පමණක් සීමා වූයේ නැත.

සතුන් කෙරෙහිද මෘදු ලෙස හැසිරීමට එතුමා ඉගැන්වීය.

සතෙකුට ආහාර නොදී බැඳ තැබීම, අනිසි ලෙස වධ දීම, විනෝදය සඳහා සතෙකුට වේදනා කිරීම වැනි ක්‍රියාවන් පිළිබඳ දැඩි අවවාද ලබා දී ඇත.

මෙයින් අපට පෙනෙන්නේ කරුණාව යනු මිනිසුන් සමඟ පමණක් භාවිත කරන සදාචාරයක් නොවන බවයි.

කරුණාව යනු අපට වඩා දුර්වල සෑම ජීවියෙකු කෙරෙහිම අපගේ වගකීමයි.

අපට කතා කළ නොහැකි සතෙකුගේ වේදනාව දැකීම.

පිපාසයෙන් සිටින සතෙකුට ජලය ලබාදීම.

අනවශ්‍ය ලෙස සතෙකුට හිංසා නොකිරීම.

මේවා කුඩා ක්‍රියා ලෙස පෙනුණත්, ඒවා හදවතේ මෘදුකම පෙන්වයි.

මිනිසෙකු සතුන්ට හැසිරෙන ආකාරය ඔහුගේ අභ්‍යන්තර චරිතය පිළිබඳ බොහෝ දේ කියයි.

කරුණාව සහ යුක්තිය

කරුණාව යනු අසාධාරණය නොදැක සිටීම නොවේ.

සැබෑ කරුණාව යුක්තිය සමඟ ගමන් කරයි.

අපට ආදරය කරන කෙනෙකු වැරැද්දක් කළ විට, ඔහුගේ වැරැද්ද සඟවා දැමීම කරුණාවක් නොවේ.

එය ඔහුටත් සමාජයටත් කරන අසාධාරණයකි.

කෙනෙකු දුර්වල නිසා ඔහුට අසාධාරණය කිරීමට ඉඩ දීම කරුණාවක් නොවේ.

එය දුර්වලයා තවත් දුර්වල කිරීමකි.

මුහම්මද් සල් තුමාගේ කරුණාව සත්‍යය හා යුක්තියෙන් වෙන් වූයේ නැත.

එතුමා මිනිසුන්ට මෘදු විය.

නමුත් අසාධාරණයට මෘදු නොවීය.

එතුමා සමාව දුන්නේය.

නමුත් අහිංසකයන්ගේ අයිතිවාසිකම් අතහැරියේ නැත.

එතුමා මිනිසුන්ගේ හදවත් දිනාගැනීමට උත්සාහ කළේය.

නමුත් සත්‍යය සඟවා නොගත්තේය.

අද අපට අවශ්‍ය වන්නේද එවැනි සමබර කරුණාවකි.

කෙනෙකුට ආදරය කරන නිසා ඔහුගේ වැරැද්ද නිවැරදි යැයි නොකියන්න.

කෙනෙකුට විරුද්ධ නිසා ඔහුගේ සියලු යහපත්කම් ප්‍රතික්ෂේප නොකරන්න.

සත්‍යය සමඟ කරුණාවත්, කරුණාව සමඟ යුක්තියත් රැගෙන යන්න.

සමාජ මාධ්‍ය යුගයේ කරුණාව

අද අපගේ වචන අපගේ නිවසේ බිත්ති අතර පමණක් රැඳෙන්නේ නැත.

එක් පණිවිඩයක් තත්පර කිහිපයකින් දහස් ගණනක් මිනිසුන් වෙත ළඟා විය හැකිය.

එක් ඡායාරූපයක් කෙනෙකුගේ ගරුත්වය විනාශ කළ හැකිය.

එක් කෙටි වීඩියෝවක් කෙනෙකුගේ ජීවිතය පුරා ඔහු පසුපස හඹා යා හැකිය.

එක් අපහාසාත්මක කමෙන්ටුවක් කෙනෙකුගේ හදවතේ ගැඹුරු තුවාලයක් ඇති කළ හැකිය.

එබැවින් සමාජ මාධ්‍ය භාවිත කරන සෑම තරුණයෙකුම තමන්ගෙන් ප්‍රශ්න කළ යුතුය:

මම මේ පණිවිඩය යවන්නේ සත්‍යය තහවුරු කරගෙනද?

මෙය කෙනෙකුගේ ගරුත්වයට හානි කරයිද?

මම මේ වචනය මුහුණට කියන්නට ධෛර්යවත්ද?

මෙය ගැටලුව විසඳයිද, නැතිනම් තවත් ගිනි අවුළුවයිද?

මම කෝපයෙන් සිටින නිසා පමණක් මෙය ලියනවාද?

කරුණාව යනු සෑම විටම නිහඬව සිටීම නොවේ.

නමුත් කතා කරන විට මිනිසෙකුගේ හදවත නොබිඳෙන ලෙස කතා කිරීමයි.

විවේචනය කළත් අපහාස නොකිරීමයි.

අදහසකට විරුද්ධ වුවත්, පුද්ගලයාගේ ගරුත්වය නොවිනාශ කිරීමයි.

වැරදි තොරතුරක් හුවමාරු කිරීමට පෙර නතර වීමයි.

කෙනෙකුගේ දුක විනෝදයක් බවට පත් නොකිරීමයි.

තිරය පිටුපස සිටින්නේ මිනිසෙකි.

ඔහුටද බිය ඇත.

ඔහුටද ලැජ්ජාව ඇත.

ඔහුටද අහිමිවීම් ඇත.

ඔහුටද ආදරය අවශ්‍යය.

අපගේ නිවසේ කරුණාව

කරුණාව පිළිබඳ විශාල දේශන පැවැත්වීම පහසුය.

නමුත් සැබෑ කරුණාව පරීක්ෂා වන්නේ අපගේ නිවසේදීය.

අපගේ පවුලේ සාමාජිකයන් සමඟ අප කතා කරන ආකාරය තුළය.

අපගේ දෙමාපියන් වයසට ගිය විට ඔවුන්ට සලකන ආකාරය තුළය.

අපගේ දරුවන් වැරැද්දක් කළ විට ඔවුන්ට ප්‍රතිචාර දක්වන ආකාරය තුළය.

අපගේ සහකරු හෝ සහකාරිය වෙහෙසට පත්ව සිටින විට ඔවුන්ට උපකාර කරන ආකාරය තුළය.

නිවසේ සේවය කරන පුද්ගලයාට අප කතා කරන ආකාරය තුළය.

අපට වඩා අඩු ආදායමක් ඇති ඥාතියෙකු සමඟ අප හැසිරෙන ආකාරය තුළය.

බාහිර ලෝකය අපගේ සිනහව දකියි.

නමුත් නිවසේ සිටින අය අපගේ සැබෑ හදවත දකිති.

එබැවින් මොහොමඩ් නබිතුමා  ගේ කරුණාව අනුගමනය කිරීමට කැමති පුද්ගලයා පළමුව තම නිවසේ වාතාවරණය වෙනස් කළ යුතුය.

කෝපයෙන් පිරුණු නිවසක් සැනසීමේ නිවසක් බවට පත් කළ යුතුය.

නිහඬව දුක් විඳින අයගේ හඬට සවන් දිය යුතුය.

“මට සමාවෙන්න” යන වචනය කීමට ලැජ්ජා නොවිය යුතුය.

“ඔබට කොහොමද?” යන ප්‍රශ්නය අවංකව ඇසිය යුතුය.

කෙනෙකුගේ දුක විසඳීමට නොහැකි වුවත්, ඔහු සමඟ සිටිය හැකිය.

සමහර විට මිනිසෙකුට අවශ්‍ය වන්නේ විසඳුමක් නොව, ඔහු තනිවී නැති බව දැනගැනීම පමණි.

කරුණාවෙන් වෙනස් වන තරුණයා

තරුණයෙකුගේ ශක්තිය ඔහුගේ ශරීරයේ පමණක් නොවේ.

ඔහුගේ කෝපය පාලනය කිරීමේ හැකියාව තුළද ශක්තිය ඇත.

අන් අයගේ දුක දැකීමේ හැකියාව තුළද ශක්තිය ඇත.

තමන්ට වඩා දුර්වල කෙනෙකුට උපකාර කිරීමේ හැකියාව තුළද ශක්තිය ඇත.

මිතුරන් අතර ජනප්‍රිය වීම පහසුය.

නමුත් තනිව සිටින කෙනෙකු සමඟ මිතුරු වීම උතුම්ය.

ජයග්‍රාහකයාට සුබ පැතීම පහසුය.

නමුත් පරාජිතයාගේ අත අල්ලාගැනීම උතුම්ය.

සාර්ථක පුද්ගලයා සමඟ ඡායාරූපයක් ගැනීම පහසුය.

නමුත් අසාර්ථක වූ මිතුරෙකුගේ කඳුළු පිස දැමීම උතුම්ය.

සමාජයේ බලවත් අය සමඟ සිටීම පහසුය.

නමුත් කිසිවෙකු නොසලකා හරින පුද්ගලයාට ගරු කිරීම උතුම්ය.

මුහම්මද් නබී තුමාගේ කරුණාව තරුණයාට කියා දෙන්නේ, ජනප්‍රිය වීමට පෙර ප්‍රයෝජනවත් වන්න යන පණිවිඩයයි.

බොහෝ දෙනා ඔබේ නම දැන සිටීම වඩා වැදගත් නොවේ.

ඔබ නිසා කෙනෙකුගේ ජීවිතය යහපත් වීම වඩා වැදගත්ය.

කරුණාවෙන් පිරුණු වචන

වචනවලට ශරීරයක් නැත.

නමුත් ඒවාට බලයක් ඇත.

වචනයකින් කෙනෙකු නැඟිටිය හැකිය.

වචනයකින් කෙනෙකු වැටිය හැකිය.

වචනයකින් බිඳුණු හදවතක් සුව විය හැකිය.

වචනයකින් සුව වෙමින් තිබූ තුවාලයක් නැවත විවෘත විය හැකිය.

එබැවින් මුහම්මද් නබී තුමාගේ ආදර්ශය අනුගමනය කරන පුද්ගලයා තම වචන ගැන සැලකිලිමත් විය යුතුය.

සත්‍යය කතා කළත්, මෘදු ලෙස කතා කරන්න.

අවවාද කළත්, ගරුත්වය ආරක්ෂා කරමින් අවවාද කරන්න.

කෝපයෙන් සිටියත්, අපහාස නොකරන්න.

විහිළු කළත්, කෙනෙකුගේ දුර්වලතාවය විනෝදයක් නොකරන්න.

කෙනෙකුගේ රහස දැනගත්තත්, එය ප්‍රසිද්ධ නොකරන්න.

කෙනෙකුගේ අතීතය දැනගත්තත්, එය ඔහුට එරෙහි ආයුධයක් නොකරන්න.

අපගේ වචන අපගේ හදවතේ තත්ත්වය පෙන්වයි.

හදවතේ කරුණාව තිබේ නම්, වචනවල මෘදුකම පෙනේ.

හදවතේ වෛරය තිබේ නම්, සුන්දර වචන පවා විෂ බවට පත්විය හැකිය.

කරුණාව සහ ස්වයං පාලනය

කෙනෙකු අපට කෝපයක් ඇති කළ විට, අපගේ පළමු ප්‍රතිචාරය බොහෝ විට කෝපයයි.

අපට වහාම පිළිතුරු දීමට සිතේ.

අපගේ හඬ උස් වේ.

අපගේ වචන දැඩි වේ.

අපගේ අතීතයේ සියලු දේ ඔහුගේ මුහුණට විසි කිරීමට සිතේ.

නමුත් කරුණාවන්ත මිනිසා තම පළමු හැඟීමේ දාසයෙකු නොවේ.

ඔහු නතර වේ.

හුස්ම ගනී.

සිතයි.

“මම දැන් කියන වචනයෙන් කුමක් සිදුවේද?” යනුවෙන් තමන්ගෙන් අසයි.

කෝපය ඇති වීම මනුෂ්‍ය ස්වභාවයකි.

නමුත් කෝපය අනුව ක්‍රියා කිරීම අනිවාර්ය නොවේ.

සැබෑ ශක්තිය යනු කෝපය කිසිදා නොදැනීම නොවේ.

කෝපය දැනුණත්, එය අසාධාරණ ක්‍රියාවක් බවට පත් නොකිරීමයි.

මුහම්මද් ﷺ තුමාගේ ජීවිතය අපට උගන්වන්නේ, මිනිසෙකුගේ උතුම්කම ඔහුගේ කෝපයේ වේගයෙන් නොව, ඔහුගේ ස්වයං පාලනයේ ගැඹුරින් මැනිය යුතු බවයි.

කරුණාවෙන් සමාජයක් ගොඩනැඟීම

කරුණාවන්ත පුද්ගලයන්ගෙන් කරුණාවන්ත පවුල් බිහි වේ.

කරුණාවන්ත පවුල්වලින් කරුණාවන්ත සමාජ බිහි වේ.

කරුණාවන්ත සමාජයක දුර්වලයා තනි නොවේ.

අනාථයා අමතක නොවේ.

වයස්ගතයා බරක් ලෙස නොසැලකේ.

දුප්පතා අපහාසයට ලක් නොවේ.

වෙනස් අදහස් ඇති පුද්ගලයා සතුරෙකු බවට පත් නොවේ.

එවැනි සමාජයක නීතිය පමණක් නොව, හදවත්ද මිනිසුන් ආරක්ෂා කරයි.

අපට නීති අවශ්‍යය.

නමුත් නීතියට අමතරව හදවතේ කරුණාවද අවශ්‍යය.

රෝහලක වෛද්‍යවරයාට දැනුම අවශ්‍යය.

නමුත් රෝගියාගේ බිය තේරුම් ගැනීමට කරුණාවද අවශ්‍යය.

ගුරුවරයාට විෂය දැනුම අවශ්‍යය.

නමුත් දුර්වල ශිෂ්‍යයා අතහැර නොදැමීමට කරුණාවද අවශ්‍යය.

නායකයාට තීරණ ගැනීමේ හැකියාව අවශ්‍යය.

නමුත් ජනතාවගේ දුක දැනීමට කරුණාවද අවශ්‍යය.

ව්‍යාපාරිකයාට ලාභය අවශ්‍යය.

නමුත් සේවකයාගේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කිරීමට කරුණාවද අවශ්‍යය.

අපට අද කළ හැකි කුඩා කරුණා ක්‍රියා

කරුණාව ආරම්භ කිරීමට විශාල ධනයක් අවශ්‍ය නැත.

විශාල තනතුරක් අවශ්‍ය නැත.

ලෝකය වෙනස් කිරීමට පෙර, එක් මිනිසෙකුගේ දවස වෙනස් කරන්න.

අද ඔබට කළ හැකි කරුණා ක්‍රියා කිහිපයක් මෙසේය:

කෙනෙකුට අවංකව සිනහවක් ලබාදෙන්න.

වයස්ගත පුද්ගලයෙකුට මාර්ගය හරහා යාමට උපකාර කරන්න.

තනිව සිටින මිතුරෙකුට දුරකථන ඇමතුමක් දෙන්න.

ඔබේ දෙමාපියන්ට ඔවුන්ගේ වෙහෙස පිළිබඳ ස්තුතිය පළ කරන්න.

දරුවෙකුගේ කතාව අවධානයෙන් අසන්න.

කෙනෙකුගේ වැරැද්ද ප්‍රසිද්ධියේ නොව, පෞද්ගලිකව මෘදු ලෙස පෙන්වා දෙන්න.

අවශ්‍යතාවක් ඇති පුද්ගලයෙකුට ආහාරයක් ලබාදෙන්න.

ඔබට සේවය කරන පුද්ගලයාට ගරුත්වයෙන් කතා කරන්න.

සමාජ මාධ්‍යයකදී අපහාසයක් දැක එය තවත් හුවමාරු නොකරන්න.

කෙනෙකු ඔබට සමාව ඉල්ලා සිටින විට, ඔහුගේ පසුතැවිල්ලට අවස්ථාවක් දෙන්න.

ඔබට වේදනාවක් දුන් කෙනෙකු වෙනුවෙන් අවම වශයෙන් නිහඬව යහපතක් ප්‍රාර්ථනා කරන්න.

මෙවැනි කුඩා ක්‍රියා හදවත වෙනස් කරයි.

හදවත වෙනස් වූ විට, පවුල වෙනස් වේ.

පවුල වෙනස් වූ විට, සමාජය වෙනස් වේ.

අවසානයේ — කරුණාවෙන් ජීවත් වීම

මුහම්මද් නබිතුමා ﷺ තුමාගේ ජීවිතය අපට පෙන්වන්නේ කරුණාව යනු දුර්වල මිනිසුන්ගේ ගුණයක් නොවන බවයි.

කරුණාව යනු බලය ඇති මිනිසාගේ උතුම් තේරීමකි.

පළිගැනීමට හැකියාව තිබියදී සමාව දීමයි.

අපහාස කිරීමට හැකියාව තිබියදී නිහඬව සිටීමයි.

අන් අය පහත් කිරීමට හැකියාව තිබියදී ඔවුන් උසස් කිරීමයි.

තමන්ගේ දුක අතරින් පවා අන් අයගේ දුක දැකීමයි.

තමන්ට විරුද්ධ වූ අයගේ හදවත් වෙනස් විය හැකි බවට බලාපොරොත්තු තබාගැනීමයි.

තායිෆ්හි ගල් අතරින් එතුමා කරුණාව තෝරාගත්තේය.

මක්කා ජයග්‍රහණයේදී එතුමා පළිගැනීම වෙනුවට සමාව තෝරාගත්තේය.

දරුවන් අතරදී එතුමා මෘදුකම තෝරාගත්තේය.

දුප්පතුන් අතරදී එතුමා නිහතමානිකම තෝරාගත්තේය.

විරුද්ධවාදීන් අතරදී එතුමා මනුෂ්‍යත්වය තෝරාගත්තේය.

එබැවින් අපි අපෙන්ම අසමු:

මට බලය ලැබුණු විට මම කෙසේ හැසිරෙන්නෙමිද?

මට පළිගැනීමට අවස්ථාව ලැබුණු විට මම කුමක් තෝරන්නෙමිද?

මට කෙනෙකුගේ දුර්වලතාවයක් දැනගත් විට, එය ආරක්ෂා කරන්නෙමිද, නැතිනම් ප්‍රසිද්ධ කරන්නෙමිද?

මට කෙනෙකුගේ කඳුළු දැකගත හැකි වූ විට, මම නතර වී ඔහු සමඟ සිටින්නෙමිද?

මගේ වචන මිනිසුන්ගේ හදවත් සුව කරනවාද, නැතිනම් තවත් තුවාල කරනවාද?

අපගේ පිළිතුරු තුළ අපගේ සැබෑ මනුෂ්‍යත්වය සැඟවී ඇත.

මන්ද,

කරුණාවන්ත වීම යනු සෑම කෙනෙකුම අපට යහපත් වන තුරු බලා සිටීම නොවේ.

අපට යහපත් නොවූ අය අතර පවා අපගේ යහපත්කම අහිමි නොකර සිටීමයි.

මුහම්මද් නබිතුමා ﷺ තුමාගේ ජීවිතය එම සදාතනික කරුණාවේ ජීවමාන පරමාදර්ශයකි.

එතුමා අපට කියා දුන්නේ මිනිසෙකුගේ හදවත ජයගත හැක්කේ බලයෙන් නොව, කරුණාවෙන් බවයි.

වෛරය තවත් වෛරයක් බිහි කරයි.

පළිගැනීම තවත් පළිගැනීමක් බිහි කරයි.

නමුත් කරුණාව, සමහර විට, පරම්පරා ගණනාවක් පුරා ගලා යන යහපතක් බිහි කරයි.

එබැවින් අද සිට අපි කුඩා තීරණයක් ගනිමු.

කෝපයට පෙර මොහොතක් නතර වෙමු.

වචනයකට පෙර හදවත සිතමු.

අපහාසයට පෙර මනුෂ්‍යත්වය මතක තබාගනිමු.

පළිගැනීමට පෙර සමාව ගැන සිතමු.

අන් අයගේ දුක අපගේ දුකක් ලෙස දකිමු.

අපගේ නිවසේ සිට කරුණාව ආරම්භ කරමු.

අපගේ වචනවලින් කරුණාව පතුරවමු.

අපගේ ක්‍රියාවලින් කරුණාව පෙන්වමු.

අපගේ නිහඬතාවයෙන් පවා කෙනෙකුගේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කරමු.

අවසානයේ ඉතිරි වන්නේ අප සතු ධනය නොවේ.

අපගේ තනතුරු නොවේ.

අපගේ ජනප්‍රියත්වය නොවේ.

මිනිසුන්ගේ හදවත් තුළ අප විසින් තැබූ සැනසීමයි.

අපගේ පැමිණීමෙන් කෙනෙකුගේ දුක අඩු වූවාද?

අපගේ වචනයෙන් කෙනෙකුට බලාපොරොත්තුවක් ලැබුණාද?

අපගේ ක්‍රියාවෙන් කෙනෙකුට නැවත නැඟිටීමට ශක්තිය ලැබුණාද?

එයයි අපගේ ජීවිතයේ සැබෑ වටිනාකම.

එයයි මුහම්මද් නබිතුමා තුමාගේ කරුණාවේ පණිවිඩය.

“කරුණාවෙන් ජීවත් වන්න; එවිට ඔබේ ජීවිතය අන් අයගේ හදවත් තුළ ආලෝකයක් බවට පත්වනු ඇත.”

සකස් කළේ

විශ්ව කලා ශ්‍රමික සංසදයේ සභාපති 

සහ මහනුවර විශ්වසවන්තයන්ගේ

සංගමයේ සභාපති  ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදී

සරත් කුමාර දුල්වල විසිනි.